گفتم شاید ندیدنت از خاطره ات دورم كنه

دیدم ندیدنت فقط میتونه كه كورم كنه

گفتم صدات رو نشنوم شاید كه از یادم بری

دیدم تو گوشهام جز صدات نیستش صدای دیگری

ندیدن و نشنیدنت عشقت رو از دلم نبرد

فقط دونستم بی تو دل پرپر شد و گم شد و مرد

بعد از تو باغ لحظه هام حتی یه غنچه گل نداد

فقط می گفتم با خودم نكنه بمیرم و نیاد

ای تو جاری شده در قشنگترین دقایقم

ای تو با من آشنا ناجی قلب عاشقم

ای تو پیدا شده در لحظه انتخاب دل

ای تو در سکوت شب بهار پاییز دلم

کسی مثل تو ، تو حرم نفسم جاری نشد

کسی مثل تو به سرم دست نوازش نکشید

کسی مثل تو منو به ظلمت شب نسپرد

کسی قلب منو مثل تو به آتیش نکشید

هیچکی هستی منو مثل تو از من نگرفت

کسی مثل تو منو اسیر تنهایی نکرد

کسی مثل تو برام آیه تاریکی نشد

کسی مثل تو به من حلقه نابودی نزد

عاقبت عشق دروغین و فریبنده تو

منو تا مرز بد لحظه بدنامی کشید

من هنوز دوزخ عشق دروغین توام

از تو این تشنه تن خسته به انتها رسید

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

برو ای عشق میازارم بیش

از تو بیزارم و از کرده خویش

من کجا و این همه رسوایی ها

          دل دیوانه و شیدایی ها

من کجا و این همه اندوه کجا

    غم سنگین چنان کوه کجا

من پرستوی بهاران بودم

عالمی روح و دل و جان بودم

تا تو ای عشق به دل جا کردی

سینه را خانه ی غم ها کردی

سوختی بال و پر و جانم را

           آرزوهای فراوانم را

دل من خانه رسوایی نیست

غم من نیز تماشایی نیست

کودک مکتب تو جانم سوخت

عشق من گرم دل و جانش کرد

چشمم آموخت به او مستی را

        پا نهادن به سر هستی را

بافت با تار امیدم پودش

برد از یاد و نبود و بودش

بوته خشک بیابانی بود

          غافل از عالم انسانی بود

اشک شب گشتم و آبش دادم

   سنبلش کردم و تابش دادم

آنچه در جان دلم بود صفا

ریختم در دل و جان به وفا

رشته مهر به پایش بستم

تا بگیرد به محبت دستم

تا بتی ساختم از روی نیاز

شد مرا مایه امید دراز

رنگ اندوه به چشمانش بود

در محبت گرو اش جانش بود

روز او بی رخ من روز نبود

به شبش شمع شب افروز نبود

قصه می گفت ز بیماری دل

زغم هجر و گرفتاری دل

زانکه شب تا به سحر بیدار است

       باورم شد که گرفتار دل است

بس که می گفت بیمار دل است

عشق رویایی او خامم کرد

شور دیوانگی اش رامم کرد

پای تا سر همه امید شدم

شعله ور گشتم و خورشید شدم

نرگس فتنه گرش دامم کرد

عشق او منبع الهامم شد

پر از او بودم و جادو بودم

یا نمی دانم که خود را بودم

نقش او بود همه اشعارم

   خنده هایم نگم گفتارم

خوب چون دید گرفتار دلم

        آفتی شد پی آزار دلم

قصه ی عشق فراموشش شد

کر ز گفتار دلم گوشش شد

عهد و پیمان همه از یاد ببرد

رنگ اندوه ز چشمانش رفت

لطف و پاکی ز دل و جانش رفت

شد سراپا همه تزویر و ریا

مرد در سینه او مهر و وفا

دگر او مایه امیدم نیست

آرزوی دل نومیدم نیست

        آه ای عشق ز تو بیزارم

            تا ابد از غم دل بیمارم

              برو ای عشق میازارم بیش

                            از تو بیزارم و از کرده خویش

می شد از بودن تو
     عالمی ترانه ساخت
کهنه ها رو تازه کرد
     از تو یک بهونه ساخت
با تو می شد که صدام
   همه جا رو پر کنه
تا قیامت اسم ما
      قصه ها رو پر کنه
تو رو خیلی دیر شناختم
           وقتی که تموم شدم
نه یه دست رفیق دستام
 نه شریک غم بودی
    واسه حس کردن دردام
        خیلی خیلی کم بودی
         توی شهر بی کسی هام
تو رو از دور می دیدم
       شهر بی عابر و خالی
شهر تنهایی من بود
      لحظه شناختن تو
            لحظه تموم شدن بود

اگه با دیدن من غم تو دلت جون میگیره !

می میرم که تا ابد قلب تو  آروم بگیره ...

اگه با بودن من !  باغ تو ویرونه میشه !

میرم اما میدونم دل بی تو دیوونه میشه

فکر نکن که بی کسم ! خدا به دادم میرسه

کوه به کوه نمیرسه ! آدم به آدم می رسه

مرهمی از شب چشمات واسه دردم نداری

خورشیدی ! اما خبر از تب سردم نداری

هر چی که درده منه ! باشه الهی خوشی تون

کاشکی گلدونی بشم برای عاشق کشی تون

ای همیشه در کمین من

پشت این چشمان زردت

از چه لذت می بری در من ؟

...

آسمان آبیست

روزها با پرتو خورشید مهمانیست

در سکوت خواب من

شبهای مهتابیست

با خدا هر روز

می گوییم و می خندیم

حس خوب زندگی در قلب من جاریست

پس چرا

من سایه ی سرد تو را

هر روز می بینم ؟

...

آه تنهایی

از چه عصیان می کنی در من ؟

خسته ام دیگر

خسته از این طرح پر تشویش

ای همیشه در کمین لحظه ها برخیز

من تو را امروز

با امید تازه ایی

تدفین خواهم کرد ...

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

به چشم من نگاه نکن دوباره گریه ات میگیره ...

ساده بگم که عشق من باید تو قلبت بمیره ...

 فاصله بین من و تو از اینجا تا آسموناست ...

 خیلی عزیزی واسه من اما زمونه بی وفاست ...

 برای این دربه دری تو بهترین گواهمی....

دروغ نگو که میدونم همیشه چشم به راهمی ...

قسم نخور که روزگار به کام ما دو تا نبود ...

به هر که عاشقه بگو غم که یکی دو تا نبود ...

بگو تا وقتی زنده ام نگاه تو سهم منه ...

            هر جای دنیا که باشی دلم واست پر میزنه ...