ღஜღ ღ♥ღیه سلام عاشقونهღ♥ღ ღஜღ

عاشقانه هااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

rahelehlove — Wed, 16 Dec 2009 22:20:18 GMT

روزی که تو آغاز شدی!!!!!!!!!1!

rahelehlove — Wed, 22 Jul 2009 15:16:18 GMT

چه لطيف است حس آغازي دوباره،

و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس...

و چه اندازه عجيب است، روز ابتداي بودن!

و چه اندازه شيرين است امروز...

روز ميلاد...

روز تو!

روزي كه تو آغاز شدي!

صفاي اشك آهم داده اين عشق

دل دور از گنا هم داده اين عشق

دو چشمونت يه شب آتش به جون زد

خيال كردم پناهم داده اين عشق

نمیدونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو

نمیدونم چرا قسمت می کنم روزای خوب زندگیمو

چرا تو اول قصه همه دوستم می دارن

وسط قصه میشه سر به سر من میزارن

تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام میزارن

میتونم مثل همه دو رنگ باشم دل نبازم

میتونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

تا با یه نیش زبون بترکه و خراب بشه

تا بیان جمش کنن حباب دل سراب بشه

میتونم بازی کنم با عشقو احساس کسی

میتونم درست کنم ترس دلو دل واپسی

میتونم دوروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

میتونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم

ولی با این همه هرفا باز منم مثل اونام

یه دروغ گو میشمو همیشه ورد زبونام

یه نفر پیدا بشه به من بگه چیکار کنم

با چه تیری اونیکه دوسش دارم شکار کنم

من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره

توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره

داره؟

از عشق که....نه....
اما از عاقبت بی عقوبت! این همه فاصله،
از انتهای نامعلوم این کوچه های بی چراغ و چلچله!،
چرا.........می ترسم!......

من از لحظه ای که چشم های تو،
بین آوار این همه نگاه معنا دار گم شوند!
من از دمی که بازدم تو پاسخش نباشد،
می ترسم!

اما اگر راستش را بخواهی!
نمی دانم که از عاقبت این همه ترانه و نامه ی بی جواب!
می ترسم یا نه؟!
فقط می دانم که.....محتاجم!

محتاج سکوت ستاره!
محتاج لطافت صبح!
محتاج صبر خدا!
من محتاج ترانه های بی قفس ِ پر از کبوترم!

من محتاج واژه های ساده و بی تکلفم
واژه هائی که بشود با آب غسلشان داد!
من محتاج نگاهی از جنس آب و لبخندی از جنس صداقتم!
من محتاج عطر یک احساس باران زده ی نمناکم!

من محتاج توام!
محتاج نگاه تو،
محتاج لبخند تو،
محتاج احساس تو،
همین!
از این ساده تر و بی تکلف تر در کلام من نمی گنجد!

من محتاج توام که بیایی و مرورم کنی!
با یک هوا هق هق!
با یک جفت نگاه خیس!

من محتاج یک دنیا آسمان ِ ابریَم!
که ببارد،....که برای من بشود،
بهانه ای از جنس معجزه!
تا بگویم تو را به هرمت این ابرها که می گریند قسم!....

روي آن شيشه تبدار تو را " ها " کردم

اسم زيباي تو را با نفسم جا کردم

حرف با برف زدم سوززمستاني را

با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شيشه بد جور دلش ابري و باراني شد

شيشه را يک شبه تبديل به دريا کردم

عرق سردي به پيشاني آن شيشه نشست

تا به اميد ورود تو دهان وا کردم

در هواي نفسم گم شده بودي اي عشق

با سرانگشت تو را گشتم و پيدا کردم

با سرانگشت کشيدم به دلش عکس تو را

عکس زيباي تو را سير تماشا کردم

و به عشق تو فرآيند تنفس را هم

جذب اکسيژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمي اسم تو بر شيشه نشست

من دمم را به اميد تو مسيحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شيشه غزل

و من امروز براين شيشه تو را " ها " کردم

آن قدر آه کشيدم که تو اين شعر شدي

جاي هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم

دلت تنگ است ميدانم ، قلبت شكسته است مي دانم ، زندگي

برايت عذاب است ميدانم ، دوري برايت سخت است ميدانم … اما

براي چند لحظه آرام بگير عزيزم …

گريه نكن كه اشكهايت حال و هواي مرا نيز باراني مي كند ، گريه

نكن كه چشمهاي من نيز به گريه خواهند افتاد … آرام باش عزيزم ،

دواي درد تو گريه نيست!

بيا و درد دلت را به من بگو تا آرام بگيري ، با گريه خودت را آرام نكن...!

با تنهايي باش اما اشك نريز ، درد دلت را به تنهايي بگو زماني كه

تنهايي!

گريه نكن كه اشكهايت مرا نا آرام ميكند .! گريه نكن چون گريه تو را

به فراسوي دلتنگي ها ميكشاند ! گريه نكن كه چشمهايم طاقت اين

را ندارند كه آن اشكهاي پر از مهرت را بر روي گونه هاي نازنينت

ببينند ، و دستهايم طاقت اين را ندارند كه اشكهاي چشمهايت را از

گونه هايت پاك كنند .! گريه نكن كه من نيز مانند تو آشفته مي شوم!

گريه نكن ، چون دوست ندارم آن چشمهاي زيبايت را خيس ببينم!

حيف آن چشمهاي زيبا و پر از عشقت نيست كه از اشك ريختن

خيس و خسته شود؟

اي عزيزم ، اي زندگي ام ، اي عشقم ، اگر من تمام وجودت مي

باشم ،اگر مرا دوست ميداري و عاشق مني ، تنها يك چيز از تو

ميخواهم كه دوست دارم به آن عمل كني و آن اين است كه ديگر

نبينم چشمهايت خيس و گريان باشند! زندگي ارزش اين همه اشك

ريختن را ندارد ، آن اشكهاي پر از مهرت را درون چشمهاي زيبايت

نگه دار ، بگذار اين اشكها در چشمانت آرام بگيرند … عزيزم گريه نكن

چون من از گريه هايت به گريه خواهم افتاد ! وقتي اشكهايت را

ميبينم غم و غصه به سراغم مي آيد!

وقتي اشكهايت را ميبينم حال و هواي غريبي به سراغم مي آيد !

وقتي اشكهايت را ميبينم ، از زندگي ام خسته مي شوم! وقتي

اشك ميريزي دنيا نيز ماتم ميگيرد ، پرندگان آوازي نميخوانند ، بغض

آسمان گرفته مي شود ، هوا ابري مي شود و پرستوهاي عاشق

خسته از پرواز !

گريه نكن عزيزم… آرام باش عزيزم، بگذار اين اشكهاي گذشته را از

گونه هاي نازنينت پاك كنم ، دستهايت رادر دستان من بگذار عزيزم،

سرت را بر روي شانه هايم بگذار عزيزم و درد و دلهايت را در گوشم

زمزمه كن عزيزم … من مي شنوم بگو درد دلت را عزيزم!

با گريه خودت را خالي نكن عزيزم چون بغض گلويم را مي گيرد ، با

گفتن درددلت به من خودت را خالي كن تا دل من نيز خالي شود!

ميدانم وقتي اين متن مرا ميخواني اشك از چشمانت سرازير مي

شود آري پس براي آخرين بار نيز گريه كن چون اين درد دلي بود كه

من نيز با چشمان خيس نوشتم ....

از من نپرس که چرا تو خورشید شدی و من سایه

اگر عمق فاصله ها زیاد است و دستهای تو دور،تقصیر من نیست...عزیز دل...

از من نپرس که چرا همیشه آخر کوچه های پرسه و ترانه،

من می مانم و یک جفت دست منتظر

یک جفت نگاه خسته....

از من نپرس که چرا از این همه حرفهای نگفتنی لبریزم...

من بی تقصیرم مرد رویاهای هر لحظه....

بیهوده لجام تقصیر را به گردن تقدیر نینداز،اگر من

اینجا بین حصار غربت و دوری ماندم و

تو به آغوش فردا های نیامده پناه بردی....

راستی هنوز که اردیبهشت خاطره هایمان را از یاد نبرده ای؟

آن رز قرمزی که با شرمندگی تقدیمت کردم چطور؟

یادت هست که گفتی برای همیشه پیشت نگاهت نگاهش می داری؟

حالا هر وقت دل تنگ طنین تبسمت می شوم

هر وقت دلم هوای سادگی روز دیدارمان را می کند

همدمم همان یک تکه کاغذی می شود که من گفتم و تو نوشتی :

"از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر یادگاری که در این گنبد دوار بماند"

عکسای توپ

rahelehlove — Tue, 21 Jul 2009 08:04:18 GMT

بی تو امشب باز يک گوشه نشستم

در خيالم آمدم پيش تو و گفتم که خستم از همه چيز و همه کس

به تو گفتم های های گريه کردم زار زار ناله کردم

گفتم اينجا غصه دارم هيچکس را هم ندارم

از همه چيز و همه کس من گسستم

با همين دستهای بستم مثل اينکه کودک هستم

از تو پرسيدم تو ميدانی که هستم؟

تو به من خنديدی و

گفتی که باز هم در اين دنيای زيبا چشم بر خوبيها بستم

دنیا رو عشقه اگه باهم باشیم

دنیا روعشقه اگه بی غم باشیم

دنیا بهشته کنار هم باشیم

دنیا رو عشقه، دنیا بهشته نمون

تو گذشته که برنگشته

پاشوعهد عاشقی تو ببند

احساس من باشو،دنیای من باشو

پاشو دستامو بگیرو بخند

به دلت راه نده عشقی که دروغه

دلتو نبند به قلبی که شلوغه

قلبت رو بسپار به خدای آسمون

اونی که عشقو میذاره تو دلهامون

دنیا رو عشقه اگه باهم باشیم

دنیا روعشقه اگه بی غم باشیم

دنیا بهشته کنارهم باشیم

دنیا رو عشقه،دنیا بهشته

اون که عاشقته کنارت می مونه

وقتی نیستی پیشش به یادت می مونه

بادلی پر از غم ،دوری تو هردم ، دلشو می رنجونـــــــــــــــــــه

دستتو بده من سرتو بگیر بالا

روبه آسمونا به خدای کهکشونا

بگو خدای مهربونم ،عشقمون همین جوری بمونـــــــــــــــــه

نيمه شب هنگامي که درخشندگي ستارگان به حد مي رسد

ازخواب برمي خيزم و به ياد آن همه عشق و وصال اشک مي ريزم

و به ياد آن همه دوستي هاي شيرين و

به ياد آن روزهايي که غم عشق را برايم مي گفتي .........

شیشه ی پنجره را باران شست
اما از دل من چه کسی نقش تو را خواهد شست
چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو
گاه می اندیشم خبر مرگ مرا
با تو چه کسی خواهد گفت
آن زمان کاش روی تو را میدیدم . . .

میخواستم بهت بگم چقد پریشونم ،دیدم خودخواهیه ...دیدم نمی تونم

تحمل می کنم بی تو به هر سختی ، به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی

به شرطی بشنوم دنیات آرومه ، که دوسش داری از چشمات معولمه

یکی اونجاست شبیه من یه دیوونه ، که بیشتر از خودم قدرتو میدونه

چیکار کردی که با قلبم به خاطر تو بیرحمم؟

تو میخندی ....چه شیرینه ...گذشتن...تازه میفهمم!

تو رو میخوام تموم زندگیم اینه ، دارم میرم ته دیوونگیم اینه

نمیرسه به تو حتی صدای من ،تو خوشبختی همین بسه برای من

احسان خواجه امیری

یک روز و روزگاری
حرف بین ما نگاه بود
عشق رو نقاشی میکردیم
نقش ما خورشید و ماه بود
سوختم و سوختم و ساختم
هر چی داشتم به پات باختم
کاش تو رواز روز اول مثل امروزمی شناختم
آخه عشق یعنی شکستن عاشقانه سر سپردن
دل سپردن به سرابه

خانه ام ابریست …...

rahelehlove — Wed, 20 May 2009 11:24:18 GMT

شاید اگر دائم بودی کنارم

یه روز میدیدم که دوستت ندارم

میخوام برم که تا ابد بمونم

سخته برای هردومون میدونم

فکر نکنی دوری و اینجا نیستی

قلب من اونجاست تو تنها نیستی

خودم میرم عکسام ولی تو قابه

میشنوه حرفات ولی بی جوابه

رفتن من شاید یه امتحانه

واسه شناخت تو تواین زمونه

غصه نخور زندگی رنگارنگه

یه وقتایی دور شدنم قشنگه

مراقب گلدون اطلسی باش

یه وقتایی منتظر کسی باش

کسی که چشماش یه کمی روشنه

شاید یه قدری هم شبیه منه

خانه ام ابریست
یکسره روی زمین ابریست با آن.

از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد میپیچد.

یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!

آی نی زن که تو
را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟

خانه ام ابری ست اما
ابر بارانش گرفته ست.

در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،
من به روی آفتابم
می برم در ساحت دریا نظاره.

و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره ، نی زن که دائم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود
باز هم راه
خود را دارد اندر پیش.................

من همونم که همیشه
غم و غصم بیشماره
اونیکه تنهاترینه
حتی سایه ام نداره

این منم که خوبیارو
کسی هرگز نشناخته
اونکه در راه رفاقت
همه هستیشو باخته

هر رفیقه راهی با من
دو سه روزی همسفر بود
انتهای هر رفاقت
واسه من چه زود گذر بود
هر کی با زمزمه عشق
دو سه روزی عاشقم شد
عشق اون باعث زجره
همه دقایقم شد

اونکه عاشق بود و عمری
از جدا شدن میترسید
همه هراس و ترسش
به دروغش نمی ارزید
چه اثر از این صداقت
چه ثمر از این نجابت
وقتی قد سر سوزن
به وفا نکردیم عادت

من همونم که همیشه
غم و غصم بیشماره
اونیکه تنهاترینه
حتی سایه ام نداره

این منم که خوبیارو
کسی هرگز نشناخته
اونکه در راه رفاقت
همه هستیشو باخته

هر رفیقه راهی با من
دو سه روزی همسفر بود
انتهای هر رفاقت
واسه من چه زود گذر بود
هر کی با زمزمه عشق
دو سه روزی عاشقم شد
عشق اون باعث زجره
همه دقایقم شد

اونکه عاشق بود و عمری
از جدا شدن میترسید
همه هراس و ترسش
به دروغش نمی ارزید
چه اثر از این صداقت
چه ثمر از این نجابت
وقتی قد سر سوزن
به وفا نکردیم عادت

یه پنجره با یه قفس یه حنجره بی هم نفس
سهم من از بودن تو یه خاطره ست همین و بس

تو این مثلث غریب ستاره ها رو خط زدم
دارم به آخر میرسم از اونور شب اومدم

یه شب که مثل مرثیه خیمه زده رو باورم
میخوام تو این سکوت تلخ صداتو از یاد ببرم

بذار که کوله بارمو رو شونه شب بذارم
باید که از اینجا برم فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو نگام شوق رسیدن تو تنم
تو حجم سرد این قفس منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم از آرزوهای محال
قصه ما تموم شده با یه علامت سوال

بذار که کوله بارمو رو شونه شب بذارم
باید که از اینجا برم فرصت موندن ندارم.....

قصه دل کندن من
از عبور یه غریبه
سر گذشت روزگار
سوتو کور یه غریبه

قصه بودنو رفتن
تا ابد همسفرم شد
وقتی که ایینه پر شد
از حضور یه غریبه
قصه بودنو رفتن
تا ابد همسفرم شد
وقتی که ایینه پر شد
از حضور یه غریبه

میگذرم از شبو باور میکنم
که تموم قصه هام پر از غمه
باز دوباره جای زخم بی کسی
روی قلبم چشم به راه مرحم

میگذرم از تو که اون غریبه ای
اون که تنهاییمو زیر پا گذاشت
ایینه قدیمیمو شکستو رفت
تا ابد دل منو تنها گذاشت

میگذرم از تو که اون غریبه ای
اون که تنهاییمو زیر پا گذاشت
ایینه قدیمیمو شکستو رفت
تا ابد دل منو تنها گذاشت

پاسها از شب گذشته است

پاسها از شب گذشته است
میهمانان جای را کرده اند خالی.

دیرگاهی است
میزبان در خانه اش تنها نشسته
در نی آجین جای خود بر ساحل متروک میسوزد اجاق او
اوست مانده.

اوست خسته مانده زندانی به لبهایش
بس فراوان حرفها اما
با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته
چون سراغ از هیچ زندانی نمی گیرند
میزبان در خانه اش تنها نشسته

ملاصدرا می گوید

خداوند بی‌نهایت است و لامکان و بی زمان

اما به قدر فهم تو کوچک می‌شود

و به قدر نیاز تو فرود می‌آید و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود،

و به قدر ایمان تو کارگشا می‌شود،

و به قدر نخ پیر زنان دوزنده باریک می‌شود،

و به قدر دل امیدواران گرم می‌شود...

پــدر می‌شود یتیمان را و مادر

برادر می‌شود محتاجان برادری را

همسر می‌شود بی همسر ماندگان را

طفل می‌شود عقیمان را. امید می‌شود ناامیدان را

راه می‌شود گم‌گشتگان را. نور می‌شود در تاریکی ماندگان را

شمشیر می‌شود رزمندگان را

عصا می‌شود پیران را

عشق می‌شود محتاجانِ به عشق را...

خداوند همه چیز می‌شود همه کس را.

به شرط اعتقاد؛ به شرط پاکی دل؛ به شرط طهارت روح؛

به شرط پرهیز از معامله با ابلیس.

بشویید قلب‌هایتان را از هر احساس ناروا!

و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف،

و زبان‌هایتان را از هر گفتار ِناپاک،

و دست‌هایتان را از هر آلودگی در بازار...

و بپرهیزید از ناجوانمردی‌ها، ناراستی‌ها، نامردمی‌ها!

چنین کنید تا ببینید که خداوند، چگونه بر سفره‌ی شما، با کاسه‌یی خوراک و تکه‌ای نان می‌نشیند و

بر بند تاب، با کودکانتان تاب می‌خورد، و در دکان شما کفه‌های ترازویتان را میزان می‌کند

و "در کوچه‌های خلوت شب با شما آواز می‌خواند"...

مگر از زندگی چه می‌خواهید،

که در خدایی خدا یافت نمی‌شود، که به شیطان پناه می‌برید؟

که در عشق یافت نمی‌شود، که به نفرت پناه می‌برید؟

که در سلامت یافت نمی‌شود که به خلاف پناه می‌برید؟

قلب‌هایتان را از حقارت کینه تهی کنیدو با عظمت عشق پر کنید ...

اي خدا اي خدا اي خدا
همه چي واسم غريبه
همه چي رنگ فريبه
اي اميد نا اميدا
برسون هرچي رسيده
اي خدا اي خدا اي خدا
ديگه نيست صبروقراري
آخ چه روز و روزگاري
مگه مارو دوست نداري؟
اي خدا كجاي كاري؟

اي خدا اي خدا اي خدا
اي خدا قسم به عشق وبه همين حال پريشون
به وفاي عاشقونو به صفاي چشم گريون
ديگه طاقتم تمومه
ديگه فرصتي نمونده
واسه ی عشق وعبادت
اي خدا قسم به رازم كه ازت نبوده پنهون
به تموم اشك چشمام به همين شام غريبون
ديگه طاقتم تمومه
ديگه فرصتي نمونده
واسه ی عشق وعبادت
ديگه نيست صبرو قراري
آخ چه روزوروزگاري
مگه مارو دوست نداري؟
اي خدا كجاي كاري؟
اي خدا اي خدا اي خدا

روزگارمون خزون شد
عشقمون فداي عشق ديگرون شد
ما كه هستيم ونمرديم
پس چرا عشق وبه ديگرون سپرديم
ما كه بازمونه ساختيم
بدو خوبشو شناختيم
اي خدا برنده باشيم
ما كه زندگي رو باختيم

اي خدا اي خدا اي خدا

عشق و تنهايي............

rahelehlove — Thu, 30 Apr 2009 07:34:18 GMT

دلم پیشته... گل من می دونی؟ بگو تا ابد پیش من می مونی

تو را دوست دارم با دل و جونم تا دنیا دنیاست با تو می مونم

وقتی چشماتو روبروم می بینم وقتی عزیزم پیش تو می شینم

همیشه پنهون میخوامت از جون عشقت از قلبم نمی ره بیرون

نازنینم با تو بودن واسه من خواب و رویاست

بیا پیشم تو نباشی این دل من خیلی تنهاست

آرزومه با تو باشم تا ببینی دل چه حالی می شه

بی تو تنهام تو را می خوام یه روز بی تو یه سالی می شه

بی تو امشب باز يک گوشه نشستم

در خيالم آمدم پيش تو و گفتم

که خستم از همه چيز و همه کس

به تو گفتم های های گريه کردم زار زار ناله کردم

گفتم اينجا غصه دارم

هيچکس را هم ندارم

از همه چيز و همه کس من گسستم با همين دستهای بستم مثل اينکه کودک هستم

از تو پرسيدم تو ميدانی که هستم؟

تو به من خنديدی و گفتی که باز هم در اين دنيای زيبا چشم بر خوبيها بستم

ديار فراموشي

امشب دوباره زمزمه ي عشقي

از كوچه هاي خاطره مي آيد

امشب دوباره ياد گريزاني

بر گشته از ديار فراموشي

در كوي ذهن دلشده

مي خواند

پژواك راه رفتن او در شب

آهنگ دلنواز جواني را

تكرار مي كند

چشم به سوي خاطره مي چرخدانيد

شوق

ترس

تركيب صادقانه ي احساس

در لحظه هاي ملتهب ديدار

در باز مي شود

من در ميان زمزمه ها

خاموش

تكرار صحنه هاي زمان را

به تمشا نشسته ام

در این شبــهای بـــارانی

غــــــم انگیز است تنـــــــهایــــــی

بـــــــه امـــــــید نگـــــــاهی تلــخ که می ایـــــی

به احســــاست قســــــم یــــک شب

دلم می میرد از حسرت

من اهسته میگویم :

تــــــو هــــــــم دیـــــگر نمـــیـــایــــی .....

وداع

مي روم خسته افسرده وزار

سوي منزگه ويرانه ي خويش

به مي برم از شهر شما

دل شوريده وديوانه ي خويش

مي برم تا كه در آن نقطه ي دور

شستشويش دهم از رنگ نگاه

شستشويش دهم از لكه ي عشق

زين همه خواهش بي جا تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

زتو ،اي جلوه ي اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد ،مي رقصد اشك

آه،بگذار بگريزم من

ازتو ، اي چشمه ي جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه ي شادي بودم

دست عشق آمد واز شاخم چيد

شعله ي آه شدم ،صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم ،خنده به لب ، خونين دل

مي روم از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

دختر و بهار

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گلو ترانه و سرمستی ترا

با هرچه طالبی به خدا می خرم زتو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز می گشود دو چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب آب نقره فام

آن بال های نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد وز امواج خنده اش

بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

موج سبک خزید و نسیمی به گوش او

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

ای بس بهار ها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

گوئی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

گریه می کنم

اشکهایم روی گونه هایم می لغزد

دستانت زمانی اشک هایم را بر روی گونه هایم پاک می کرد

زمانی همیشه دستانت دور گردنم بود

با من بودی

سرت بر روی شانه هایم بود

زمزمه هایت همیشه در گوشم هست

به یاد جملاتت می افتم

همیشه تو را در کنارم حس می کنم

اما دیگر
                تمام شد

وقتیکه در زمین و آسمان
                          تو آغاز می شوی

یکی بود
               یکی نبود

غیر تو این جا کسی نیست...............

گوش هایم را بریده ام

اما هنوز

در گوشم صدای توست

به گردنم دست زدم

این جا          جای دستهای توست

بر روی شانه هایم سنگینی تو را حس می کنم

دست نمی دهم به این بازی
                       بازی عشق هم پایانی دارد

پایان عشق
          جدایی
                    رهایی
                        وقتی تو نیستی
                       من با خودم هم حرفی ندارم

آن جا که از دست دادن

تو را شرم نمی شود از با من بودنش

من دستم را به کسی دیگر نمی دهم

چرا که من تو را
                   دوست دارم
                        برای تو هر کاری کردم
                             از همه چیز و همه کس گذشتم

برای اینکه
عاشقتم
عاشقانه دوستت دارم

دلم گرفته آسمون نمی تونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده

اخ ! ! داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگا ر بی کسی یه عمر که در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه اتیش زدن یه کوره راه شب بسم

دلم گرفته اسمون یه کم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار یه خرده کمتر گله کن

منو به بازی میگیره عقربه های ساعتم

برگه تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین ! !! یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن!!

بيا با ما تا ابد عاشق بمانيم

سرود عشق ياد عاشقان است

صداي بلبلي در آسمان است

سرود عشق فرياد رهايي است

يكي از نغمه هاي آشنايي است

سرود عشق يعني با تو بودن

محبت را از آدم ها ربودن

قناري جان بمان عاشق هميشه

كه عشق هرگز ز دل ها گم نميشه

بيا ما تا ابد عاشق بمانيم

سرود عشق را با هم بخوانيم

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي كرد بهت چي گفت؟

گفت: جايي كه ميري مردمي داره كه تو رو مي شكنند،

نكنه غصه بخوري

من همه جا با تو هستم

تو تنها نيستي .....

توي كوله بارت عشق ميزارم كه بگذري

قلب ميزارم كه جا بدي

اشك ميدم كه همراهيت كنه

و مرگ كه بدوني برميگردي پيشم

تنهايی را دوست دارم زيرا بی وفا نيست ...

تنهايی را دوست دارم زيرا عشق دروغی در آن نيست ...

تنهايی را دوست دارم زيرا تجربه کردم ...

تنهايی را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايی را دوست دارم زيرا....

در کلبه تنهايی هايم در انتظار خواهم گريست و

انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

کاش ندیده بودم تو را ....

کاش آن روز که در وجود من طلوع کردی از تو روی برمیگرداندم تا در سایه وجود خود بمانم

کاش نمی خندیدی و

مرا به گریه مهمان میکردی...

قبل از آن دلخوشی تلخ که بر سر سفره اش نشستیم

کاش تو را دیگر نمی دیدم...

کاش خزان تو را زودتر از من میگرفت

اکنون جدایی بین ماست و دیوار تنهایی در کنارم....

بر سرم سقف ندامت و در زیر پایم فرش حماقت...

الهی خزان شود زندگیت و طوفان ....

سبزی بهار زندگیت را به زردی خزان برساند ...

که بهار زندگیم را خزان کردی

به دیدارم نیا، حتی در تنهایی ذهنم...

که دیگر نمی خواهم حتی در رویاهایم با تو باشم.....

هر روز تنهاتر از دیروز ...........

هر لحظه خوشحال تر از قبل که دیگر نمی بینمت.......

اصلاً کاش هرگز ندیده بودم تو را..................

جدايي

امشب واقعيت را پذيرا هستم

با پذيرفتن آن جايي براي اشك باقي نمي گذارد

من راز شيرين نمي دانم

شايد هنوز

به ياد من باشي

مهم نيست كه در زندگي چه داري، مهم اينست كه چه كسي را داري...

I Miss Youuuuuuuuuuuuuuuuuuu

rahelehlove — Sun, 12 Apr 2009 11:35:18 GMT

گفتم شاید ندیدنت از خاطره ات دورم كنه

دیدم ندیدنت فقط میتونه كه كورم كنه

گفتم صدات رو نشنوم شاید كه از یادم بری

دیدم تو گوشهام جز صدات نیستش صدای دیگری

ندیدن و نشنیدنت عشقت رو از دلم نبرد

فقط دونستم بی تو دل پرپر شد و گم شد و مرد

بعد از تو باغ لحظه هام حتی یه غنچه گل نداد

فقط می گفتم با خودم نكنه بمیرم و نیاد

خوابیدی رو بال موجا
كاش می شد بودم كنارت
تو به دریا دل سپردی
من تو ساحل چشم به راحت
    دنبالت دارم می گردم
           ولی نیست از تو نشونی
روزگار مارو جدا كرد
           تو یه غروب توی جوونی
                           دلم من هواتو كرده
كاش می شد تورو ببینم
كاش می شد تو خواب دوباره
         دست سردتو بگیرم
              دنبالت دارم می گردم
ولی نیست از تو نشونی
روزگار مارو جدا كرد
تو یه غروب توی جوونی
خوابیدی رو بال موجا
          كاش می شد بودم كنارت
تو به دریا دل سپردی
من تو ساحل چشم به راهت
خداحافظ
چه صدامو بشنوی
خداحافظ
چه نشنوی
تو كه رفتی به سلامت
           وعده ما به قیامت
             حسرت یه لحظه دیدن
                        واسه من شده یه عادت

ای تو جاری شده در قشنگترین دقایقم

ای تو با من آشنا ناجی قلب عاشقم

ای تو پیدا شده در لحظه انتخاب دل

ای تو در سکوت شب بهار پاییز دلم

کسی مثل تو ، تو حرم نفسم جاری نشد

کسی مثل تو به سرم دست نوازش نکشید

کسی مثل تو منو به ظلمت شب نسپرد

کسی قلب منو مثل تو به آتیش نکشید

هیچکی هستی منو مثل تو از من نگرفت

کسی مثل تو منو اسیر تنهایی نکرد

کسی مثل تو برام آیه تاریکی نشد

کسی مثل تو به من حلقه نابودی نزد

عاقبت عشق دروغین و فریبنده تو

منو تا مرز بد لحظه بدنامی کشید

من هنوز دوزخ عشق دروغین توام

از تو این تشنه تن خسته به انتها رسید

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس

تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم

وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم

یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم

قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

برو ای عشق میازارم بیش

از تو بیزارم و از کرده خویش

من کجا و این همه رسوایی ها

دل دیوانه و شیدایی ها

من کجا و این همه اندوه کجا

غم سنگین چنان کوه کجا

من پرستوی بهاران بودم

عالمی روح و دل و جان بودم

تا تو ای عشق به دل جا کردی

سینه را خانه ی غم ها کردی

سوختی بال و پر و جانم را

آرزوهای فراوانم را

دل من خانه رسوایی نیست

غم من نیز تماشایی نیست

کودک مکتب تو جانم سوخت

عشق من گرم دل و جانش کرد

چشمم آموخت به او مستی را

پا نهادن به سر هستی را

بافت با تار امیدم پودش

برد از یاد و نبود و بودش

بوته خشک بیابانی بود

غافل از عالم انسانی بود

اشک شب گشتم و آبش دادم

سنبلش کردم و تابش دادم

آنچه در جان دلم بود صفا

ریختم در دل و جان به وفا

رشته مهر به پایش بستم

تا بگیرد به محبت دستم

تا بتی ساختم از روی نیاز

شد مرا مایه امید دراز

رنگ اندوه به چشمانش بود

در محبت گرو اش جانش بود

روز او بی رخ من روز نبود

به شبش شمع شب افروز نبود

قصه می گفت ز بیماری دل

زغم هجر و گرفتاری دل

زانکه شب تا به سحر بیدار است

باورم شد که گرفتار دل است

بس که می گفت بیمار دل است

عشق رویایی او خامم کرد

شور دیوانگی اش رامم کرد

پای تا سر همه امید شدم

شعله ور گشتم و خورشید شدم

نرگس فتنه گرش دامم کرد

عشق او منبع الهامم شد

پر از او بودم و جادو بودم

یا نمی دانم که خود را بودم

نقش او بود همه اشعارم

خنده هایم نگم گفتارم

خوب چون دید گرفتار دلم

آفتی شد پی آزار دلم

قصه ی عشق فراموشش شد

کر ز گفتار دلم گوشش شد

عهد و پیمان همه از یاد ببرد

رنگ اندوه ز چشمانش رفت

لطف و پاکی ز دل و جانش رفت

شد سراپا همه تزویر و ریا

مرد در سینه او مهر و وفا

دگر او مایه امیدم نیست

آرزوی دل نومیدم نیست

آه ای عشق ز تو بیزارم

تا ابد از غم دل بیمارم

برو ای عشق میازارم بیش

از تو بیزارم و از کرده خویش

می شد از بودن تو
     عالمی ترانه ساخت
کهنه ها رو تازه کرد
     از تو یک بهونه ساخت
با تو می شد که صدام
   همه جا رو پر کنه
تا قیامت اسم ما
      قصه ها رو پر کنه
تو رو خیلی دیر شناختم
           وقتی که تموم شدم
نه یه دست رفیق دستام
نه شریک غم بودی
    واسه حس کردن دردام
        خیلی خیلی کم بودی
         توی شهر بی کسی هام
تو رو از دور می دیدم
       شهر بی عابر و خالی
شهر تنهایی من بود
      لحظه شناختن تو
            لحظه تموم شدن بود

اگه با دیدن من غم تو دلت جون میگیره !

می میرم که تا ابد قلب تو آروم بگیره ...

اگه با بودن من ! باغ تو ویرونه میشه !

میرم اما میدونم دل بی تو دیوونه میشه

فکر نکن که بی کسم ! خدا به دادم میرسه

کوه به کوه نمیرسه ! آدم به آدم می رسه

مرهمی از شب چشمات واسه دردم نداری

خورشیدی ! اما خبر از تب سردم نداری

هر چی که درده منه ! باشه الهی خوشی تون

کاشکی گلدونی بشم برای عاشق کشی تون

ای همیشه در کمین من

پشت این چشمان زردت

از چه لذت می بری در من ؟

...

آسمان آبیست

روزها با پرتو خورشید مهمانیست

در سکوت خواب من

شبهای مهتابیست

با خدا هر روز

می گوییم و می خندیم

حس خوب زندگی در قلب من جاریست

پس چرا

من سایه ی سرد تو را

هر روز می بینم ؟

...

آه تنهایی

از چه عصیان می کنی در من ؟

خسته ام دیگر

خسته از این طرح پر تشویش

ای همیشه در کمین لحظه ها برخیز

من تو را امروز

با امید تازه ایی

تدفین خواهم کرد ...

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

به چشم من نگاه نکن دوباره گریه ات میگیره ...

ساده بگم که عشق من باید تو قلبت بمیره ...

فاصله بین من و تو از اینجا تا آسموناست ...

خیلی عزیزی واسه من اما زمونه بی وفاست ...

برای این دربه دری تو بهترین گواهمی....

دروغ نگو که میدونم همیشه چشم به راهمی ...

قسم نخور که روزگار به کام ما دو تا نبود ...

به هر که عاشقه بگو غم که یکی دو تا نبود ...

بگو تا وقتی زنده ام نگاه تو سهم منه ...

هر جای دنیا که باشی دلم واست پر میزنه ...

دیگر مپرس ...

rahelehlove — Sat, 28 Mar 2009 21:34:18 GMT

امام مهدی(عج)فرمودند:

«إِنّا غَیْرُ مُهْمِلینَ لِمُراعاتِکُمْ، وَ لا ناسینَ لِذِکْرِکُمْ، وَ لَوْ لا ذلِکَ لَنَزَلَ

بِکُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَکُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ

ظاهِرُونا.»:

ما در رعایت حال شما کوتاهى نمى کنیم و یاد شما را از خاطر

نبرده ایم ، که اگر جز این بود گرفتارى ها به شما روى مىآورد و

دشمنان، شما را ریشه کن مى کردند. از خدا بترسید و ما را

پشتیبانى کنید.

نیمه شب صورت خود رو به خدا خواهم کرد

از خدا خواهش دیدار تو را خواهم کرد

تا که جان دارم و از سینه نفس می آید

به تو و عشق تو ای یار وفا خواهم کرد

اون روزایی که مشتاقانه در انتظار دیدن روی تو بودم

اون روزایی که عاشقونه برات مینوشتم

اون روزایی که حاضر بودم تمام ستاره های آسمونو واست بچینم

اون روزایی که اشکام مظلومانه برات سرازیر میشد

اون روزایی که بی بهانه برات از دوستیمون نقاشی میکشیدم

اون روزایی که مجبورت میکردم باهام بمونی

اون روزایی که داستانای کودکانه واسه هم تعریف میکردیم

اون روزایی که سر رو سینت میذاشتم و میخوابیدم

اون روزایی که از خدا خواهش میکردم تو همیشه شاد باشی

اون روزایی که ...

دلم تنگ شده بخدا ...

ای کاش تو هم کمی باوفا بودی و منو به اون غریبه

نمیفروختی..............

اما انگار تو لیاقت اونهمه عشق رو نداشتی

فکر میکنی اونم تو رو مثل من دوست داره ولی باید بدونی

هیچ کی مثل من تورو دوست نداره

اینم بدون که هنوز هم که هنوزه منتظرتم عزیزم ...

بیا که هنوزم دوست دارم..........

دیگر از باغ بهارانم نگو

غنچه هایش را مجو

دیگر ای دل ، از من شوریده با کینه مپرس

مهربانی های آن ماه دلارامم چه شد ؟

دیگر از آن بوسه های طعم شیرین نگار من مپرس

آن همه شور و جوانی ها چه شد

یاد آن چشمان شیوایش به خیر

یاد آن شیرین نگار مست و شیدایم به خیر

رشته ی احساسمان ، افسوس زود از هم گسست

قلب من زودتر از آنچه می باید ، شکست

آن همه شیرین زبانی ها چه شد ؟

دیگر مپرس ...

در اتاقم تنها

با هزاران اندوه

که نبودش پایان

با دلی خسته ز درد

غم تنهایی را می بینم

من چرا میترسم ؟

و به خود می گویم

تو که تنها بودی

چه در آن تازه بهاری که هنوز

کودکی بیش نبودی

دوستت از بام پرید

دلت از غصه شکست

آسمان با تو گریست

و بهارت دی شد

و تو تنها ماندی

پس چرا میترسی ؟

تو که با تنهایی روز و شب

همزادی

تو که با تنهایی عاقبت

خو کردی

هیچ داری تو بیاد ؟

هر زمان بال گشودی

تا به پرواز در آیی

بال پرواز تو شکستند

پر پرواز تو بستند

و تو تنها ماندی

و هنوز تنهایی

پس چرا میترسی ؟

کاش می شد هیچ کس تنها نبود

کاش می شد دیدنت رویا نبود

کاش... گفته بودی با تو می مونم ولی

رفتی وگفتی این جا جا نبود

خدایا من در کلبه فقیرانه خودچیزی را دارم که تو در عرش کبریایی خود نداری

من چون تویی دارم و تو چون خود نداری

شب سردی است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم تنها ، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر آرم از دل

وای این شب چقدر تاریک است !

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو که بدان آویزم ؟

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من ، لیک ، غمی غمناک است

ای کاش تو عمرت فقط به یه نفر میگفتی دوست دارم

ای کاش وقتی میگفتی دوست دارم تا آخرش پای حرفت میموندی

ای کاش وقتی به دستش بوسه زدی وگفتی دوست دارم میموندی

ومیدیدی که تا صبح دستاشو بو کرده تا عطر عشقت تو قلبش بمونه

ای کاش وقتی میخواستی به یکی دیگه دل ببندی اون شبی رو

بیادمیاوردی که قسم خوردی دوستش داری

ای کاش وقتی با نگاهت به لبخندی که رو لباش مرده بود خندیدی از

خودت می پرسیدی به کدوم گناه جلوی اون همه نگاه خوردش کردی

یادته یه هفته هنوز نگذشته بود که پا روی قلبی گذاشتی که بهت تکیه کرده بود

وخیلی راحت با اون اومدین از روی تکه تکه هاش ردشدین؟

هنوزم صدای قدماتون تو گوششه،توام میشنوی؟

اما...........

اما افسوس وقتی برگشتی که اونو زیر خروارها خاک پنهان کردن

تا کسی نبینه قلب نداره!

تا کسی نبینه عشقش قلبشو له کرده!!!

اما...........

اما افسوس وقتی پشیمون شدی که به جای تو دست سرد خاک

اونو محکم در آغوش کشیده!!!

اما..........

اما افسوس وقتی فهمیدی که به خودش قول داده

واست یه فرشته باشه که به جای پرواز به خونه تو واسه همیشه پرکشید ورفت.

اما من میدونم دلش هنوزم واسه گرمی دستات داره پر میزنه.میدونی چرا؟!

آخه تو دستات یه عشق پاک میدید.آخه دستات خیلی امن بود دلش میخواست

همیشه از این همه دروغ به دستای تو پناه ببره!

یه چیز بپرسم راستشو میگی؟!!

تا حالا دستای تو ام هوای دستای عاشق اونو کرده؟!

تا حالا واسه یه بارم که شده روزای با هم بودنتونو بیادآوردی؟

ای کاش خودش میتونست بیادو جواب یه عالمه چرا رو ازت بگیره.

اما..........

اما میدونی لحظه آخر از خدا چی خواست؟

"هر جا هست وبا هر کی هست همیشه خوشبخت باشه"

با تمامی قطره های اشک تقدیم به تو....

چه کنم دست خودم نیست! تو شدی تموم دنیام!

از تو می گریزم اما ! باز می بینم تو رو می خوام!

چه کنم دست خودم نیست ! دستام از تو می نویسه!

هر چی خط می زنم عشقو، باز دلم به تو حریصه!

به خدا دست خودم نیست ! از نگاهت مست مستم!

هی می خوام بگذرم از تو ، ولی باز عاشقت هستم!

من نمی خوام! دست من نیست! اما هرشب روبرومی!

زدی خیمه روخیالم !مث این شب ، نا تمومی

نمی خوام تو رو ببینم ! شاید از یادم بری باز!

اما هر لحظه که نیستی ، می کنم گریه رو آغاز!

عاشقم ! دیوونه تو ! به خدا دست خودم نیست!

آسمون دل خسته م ، این روزا ابری ابریست!

تو شدی تموم حرفام ! رخنه کردی توی جونم!

معنی این همه عشقو ، به خدا من نمی دونم!

به خدا دست خودم نیست ! کار روزگاره انگار

که تو چشمای غریبت، می خورم به خط تکرار!

چه کنم دست خودم نیست ! شدی آواز شبونم!

اسمتو جای ترانه ، با چه بغضی من می خونم!

همچنان چشم براهم............

rahelehlove — Tue, 17 Mar 2009 21:28:18 GMT

نکنه باز تنهاش بذاری

دل مسافری که هوای گمشدشو داره

عشقت دروغ ، کل حقایق دروغ بود

دست ظریف و خط شقایق دروغ بود

افسانه بود وقتی مهر تو بر دل نشست

آن لحظه ها ، تمام دقایق دروغ بود

حالا عبور می کنم از هر چه بود و هست

از هر چه چشم های مرا بر دل تو بست

قلبت ولی برای دلم تنگ میشود

صدها دریغ ، قلب من از سنگ می شود

شاید به سنگ بودن خود شرم می کنم

از تنگ بودن قلب خود شرم می کنم

خاتون روزهای قدیمی مرا ببخش

بعد از تو باز خاطره تکرار می شود

مثل طناب بر تن من دار می شود

یادش بخیر عشق تو تنها امید بود

دیگر گذشت ، عشق تو انکار می شود

مردی که رفت پیش خودش کم کسی نبود

چشمی که سوخت قاعدتا تار می شود

وقتی که رفت ، چشم تو بیدار می شود

چرا تو ای شکسته دل! خدا خدا نمی کنی ؟

خدای چاره ساز را چرا صدا نمی کنی ؟

به هر لب دعای تو ، فرشته بوسه می زند

برای درد بی امان ، چرا دعا نمی کنی ؟

ز پرنیان بسترت ، شبی جدا نبوده یی

پرند خواب را زخود ، چرا جدا نمی کنی ؟

به قطره قطره اشک تو ، خدا نظاره میکند

به وقت گریه ها چرا خدا خدا نمی کنی ؟

سحر زباغ ناله ها ، گل مراد می دمد

به نیمه شب چرا لبی به ناله وا نمی کنی ؟

ز اشک نقره فام خود ، به کیمیای نمیشب

مس سیاه قلب را چرا طلا نمی کنی ؟

می شد از بودن تو
عالمی ترانه ساخت
کهنه ها رو تازه کرد
از تو یک بهونه ساخت
با تو می شد که صدام
همه جا رو پر کنه
تا قیامت اسم ما
قصه ها رو پر کنه
تو رو خیلی دیر شناختم
وقتی که تموم شدم
نه یه دست رفیق دستام
نه شریک غم بودی
واسه حس کردن دردام
خیلی خیلی کم بودی
توی شهر بی کسی هام
تو رو از دور می دیدم
شهر بی عابر و خالی
شهر تنهایی من بود
لحظه شناختن تو
لحظه تموم شدن بود

گریه کن جداییا ما رو رها نمی کنن
آدما انگار برای ما دعا نمی کنن
گریه کن حالا حالا از هم باید جدا باشیم
بشینیم منتظر معجزه خدا باشیم
گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم
به خدای آسمونامون گلایه می کنم
گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم
تنهایی واسه سنگینی غصه کم بودیم
گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد
گرچه که تو تقویمامون نیستن اون روزا زیاد
گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد
واسه مشکلاتی که بودش و هست وحل نشد
گریه کن واسه همه ، واسه خودت ، برای من
توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن
گریه کن تا آینه شه باز اون چشای روشنت
واسه موندن لازمه ، فدای گریه کردنت

در هوایت بی قرارم

ای قرار من

بر سر راهی که رفتی

من هنوزم چشم در راهم

و در گوشم صدایت

و در ذهنم آخرین حرف های نا تمامت

و در دستم تمام نامه هایت

و در قلبم عشق بی انتهایت

و بر لب اسم زیبایت

و در رویا های ناتمامم دیدن روی زیبایت

و در کابوس دیدن شبنم اشک هایت

و اما من .........

نیستم در خلوت ترین گوشه ی قلبت

نداری تو حتی یکی از نامه هایم

و نیستی چشم در راهم

تا تو رفتی این دل من بی تو تنها مانده است

آتشی زین کاروان رفته بر جا مانده است

روزها بگذشت و من در شوق دیدارم هنوز

منتظر چشمم به بازیهای فردا مانده است

طاقت بار فراقت بیش از اینم مشکل است

همتی کاین رهرو کوی وفا وا مانده است

روز و شبها با خیالت گفتگوها کرده ام

زنده مجنون با امید عشق لیلا مانده است

شوق دیدار تو بر این دل تسلی میدهد

زین سبب در این مصیبتها شکیبا مانده است

در میان بحر غمها زورق قلبم شکست

قایق بشکسته سرگردان به دریا مانده است

سهم من از گردش دور زمان شادی نبود

بار سنگینی ز ناکامی و غمها مانده است

کاش بودی و میدیدی چه دردی میکشم

رفتنت آغاز ویرانی است ، حرفش را مزن

ابتدای یك پریشانی است ، حرفش را مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشمهایم بی تو بارانی است ، حرفش را مزن

آرزو داری كه دیگر برنگردم پیش تو

راهمان با اینكه طوفانی است ، حرفش را مزن

دوست داری بشكنی قلب پریشان مرا

دل شكستن كار آسانی است ، حرفش رامزن

خورده ای سوگند ، روزی عهدمان را بشكنی

این شكستن نامسلمانی است ، حرفش را مزن

حرف رفتن می زنی وقتی كه محتاج توام

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

ای طبیب من ؛ مریضت بی مداوا مانده است

my love

rahelehlove — Sun, 22 Feb 2009 11:14:18 GMT

سلام بهونه ي قشنگ من براي زندگي
بازم منم همون ديوونه ي هميشگي
فداي مهربونيات چه ميكني با سرنوشت؟
دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو برات نوشت
حال منو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه
جاي نگاهت بدجوري رو صحن چشمام خاليه
ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه
از غصه هام هرچي بگم جون خودت بازم كمه
رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي
فداي تو يه وقت شبا بيخوابي خسته ات نكنه
غم غريبي عزيزم زرد و شكسته ات نكنه
راستي ديروز بارون اومد منو خيالت ترشديم
رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم
يادت مياد گريه هامو ريختم كنار پنجره
داد كشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره
يادت مياد خنديدي و گفتي حالا بذار برم
تو رفتي و من تا حالا كنار در منتظرم
امروز ديدم ديگه داري منو فراموش ميكني
فانوس آرزوهامونو داري تو خاموش ميكني
گفتم برات نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست
بااينكه من خوب ميدونم جواب نامه با خداست
اگه بخوام برات بگم شايد بشه صدتا كتاب
كه هرصفحه اش قصه ي چندتا درده و چندتا عذاب
ميگم شبا ستاره ها تا ميتونن دعات كنن
نورشونو بدرقه ي پاكي خنده هات كنن
حتي اگه دلت نخواد جاي تو تو قلب منه
چهره ي تو يادم مياد وقتي كه بارون ميزنه
نامه داره تموم ميشه مثل تموم نامه ها
اما تو مثل آسمون عاشقي و بي انتها

با امیدی گرم شادی بخش، بانگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی

بی گمان روزی زراهی دور میرسد شهزاده ای مغرور

میخورد بر سنگفرش کوچه های شهر،ضربه سم ستور باد بیمایش

میدرخشد شعله خورشید برفراز تاج زیبایش

تارو پودجامه اش از زر ،سینه اش پنهان به زیررشته های دروگهر

میکشاند هرزمان همراه خود سویی،باد پرهای کلاهش را

یایابرآن پیشانی روشن،حلقه موی سیاهش را

مردمان در گوش هم آهسته می گویند

آه...او با این غروروشوکت ونیرو درجهان یکتاست

بیگمان شهزاده ای والاست

دختران سرمیکشند از پشت روزنها

گونه هاشان آتشین ازشرم این دیدار،سینه ها لرزان و پر غوغا

درتپش از شوق یک پندار

((شاید او خواهان من باشد))

لیک گویی دیده شهزاده والا،دیده مشتاق آنان را نمی بیند

اواز این گلزار عطر آگین برگ سبزی هم نمی چیند

همچنان آرام و بی تشویش میرود شادان به راه خویش

می خورد بر سنگ فرش کوچه های شهرضربه سم ستور باد پیمایش

میرود سوی خانه دلدار زیبایش

مردمان از یکدیگر آهسته می پرسند

((کیست پس این دختر خوشبخت؟))

ناگهان در خانه می پیچد صدای در،

سوی در گویی ز شادی می گشایم پر

اوست...آری...اوست

آه...ای شهزاده محبوب رویایی،

نیمه شبها خواب میدیدم که می آیی

زیر لب چون کودکی آهسته می خندد

با نگاهی گرم و شوق آلود،بر نگاهم راه می بندد

ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زیبایی

ای نگاهت پاره ای در جام مینایی

آه...بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله صحرایی

ره بسی دور است،لیک در پاین این ره قصر پر نور است

مینهم پا بر رکاب مرکبش خاموش،

می خزم در سایه آن سینه وآغوش

می شوم مدهوش میشوم مدهوش

باز هم آرام و بی تشویش،

می خورد بر سنگ فرش کوچه های شهر

ضربه سم ستور باد پیمایش

میدرخشد شعله خورشید،بر فراز تاج زیبایش

می کشم همراه او از این شهر غمگین رخت

مردمان با دیده حیران زیر لب می گویند:

((دختر خوشبخت))

پشت پلکام عکس عشق تو رو من نقاشی کردم

تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

عکس عشقت از سحر تا وقت خواب همراه منه

تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

عکس عشقت وقت خوابم همش همراه منه

تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

خنده هایی که در چهره منه خنده عشق تو مهربون

تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

توی وقت تنهایی وقتی که یاد تو می افتم همه چی یادم میره

تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

همه عمرم و زندگیمو تقدیمت میکنم

تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

كسي در باد مي خواند

تو را تا اوج مي خواهم

براي ناز چشمانت

چه بي صبرانه مي مانم

د لم تنگ است و بي يادت

در اين غربت نمي مانم

تو هستي در وجود من

تو را هرگز نمي رانم.........

اگه با دیدن من غم تو دلت جون میگیره !

می میرم که تا ابد قلب تو آروم بگیره ...

اگه با بودن من ! باغ تو ویرونه میشه !

میرم اما میدونم دل بی تو دیوونه میشه

فکر نکن که بی کسم ! خدا به دادم میرسه

کوه به کوه نمیرسه ! آدم به آدم می رسه

مرهمی از شب چشمات واسه دردم نداری

خورشیدی ! اما خبر از تب سردم نداری

هر چی که درده منه ! باشه الهی خوشی تون

کاشکی گلدونی بشم برای عاشق کشی تون

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم...

بدون تو عاشقی برایم عذاب است .............

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه .

اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ...

از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

یه بار دیگه فرصت بده ، نذار که تنها بمونم
نذار بازم از قافله ، به خاطرت جا بمونم

فکر نکنی که من بدم ، روی تو بست چشماشو بخت
این عشقو آسون ندارم ، تو چنگ آوردم خیلی سخت

دوسِت دارم به اون خدا ، به اون که می پرستمش
عهد خودم رو با خودش ، به خاطرت شکستمش

حالا می خوام فدات کنم ، بگو به من حرفی داری
ترسیدی که یه وقت بازم تو غصه ها کم بیاری

نگو که خامت می کنم ، واسه پر آوازه شدن
نگو به من می ترسم از ، یه بار دیگه ساده شدن

می خوای بگی دوسم داری ، ولی نمیذاره چشات
می ترسی تکراری بشه ، تجربه ی تلخ شبات

دوسِت دارم به اون خدا ، به اون که می پرستمش
عهد خودم رو با خودش ، به خاطرت شکستمش

گفتم که دردای منو ، دیگه فقط تویی طبیب
منم که کامل می کنم ، اون تیکه ی نصفه ی سیب ...

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پر پر شدنش سوز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق

جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سر وپایی نکنیم

گلمممممممممممممم

rahelehlove — Tue, 27 Jan 2009 22:42:18 GMT

کاش میشد با تو بودن را نوشت

تا که زیبا را کشم بر هر چه زشت

کاش میشد روی این رنگین کمان

مینوشتم تا ابد با من بمان

عشق اقیانوس وسیعی است که دو ساحل را به یکدیگر پیوند می دهد

عشق گلی است که در زمین اعتماد می روید

*عشق. فراموش کردن خود در وجود کسی است که همیشه و در همه

حال ما را به یاد دارد*

شب های دراز بی عبادت چه کنم
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم
گویند کریم است و گنه می بخشد
گیرم که ببخشد ز خجالت چه کنم...

گویی

خورشید گرمای خود را از دست داده است

و گل های سرخ عطری ندارند

و ستارگان دیگر نمی خوانند

آن گاه که چشم می گشایم و می بینم

با تو نیستم

در التهاب شنیدن ترانهء گام های تو هستم

که به سوی من می آیی

و عاشقم بر انتظارات آن لحظه که تو را در کنار خود حس کنم

دوستت دارم......

حال منو اگه بخوای.. رنگ گلای قالیه ..

جای نگاهت بدجوری.. تو صحن چشمام خالیه...

ابرا همه پیش منن... اینجا هوا پر از غمه...

از غصه هام هر چی بگم... جون خودت بازم کمه...

دیشب دلم گرفته بود ، رفتم کنار آسمون

فریاد زدم ...

یا تو بیا... یا منو پیشت برسون ...

فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه...

غم غریبی عزیزم زردو شکستت نکنه...

چادر شب لطیفتو از روت شبا پس نزنی..

تنگ بلور آبتو یه وقت ناغافل نشکنی ...

راستی دیروز بارون اومد منو خیالت تر شدیم ...

رفتیم تو قلب آسمون ، با ابرا همسفر شدیم....

از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره...

زخم دلم خوب نشده...از وقتی رفتی بدتره...

فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم...

حقیقتو واست بگم، به آخره خط رسیدم...!

نمی دونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت...

برای مهربونیات....

نوازشات....

بوسیدنت....

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم براهته...

یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته........

عکسای نازنینتو با چند تا گل کنارمه...

یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه...

تنها دلیل زندگیم، با یه غمی دوست دارم...!

داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی می یارم...

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر...؟

مگه نگفتم چشاتو از چشم من هیچ وقت نگیر...؟

می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن...

نورشونو بد رقه ی پاکیه خنده هات کنن.......

...

....

....... یا تو بیا... یا منو پیشت برسون ...

در اخرین لحظه دیدار به چشمانت نگاه کردم و گفتم

بدان اسمان قلبم با تو یا بی تو بهاریست !!!

همان لبخندی که توان را از من می ربودی بر لبانت زینت بست

و به ارامی از من فاصله گرفتی بی هیچ کلامی

من خاموش به تو نگاه میکردم و در دل با خود می گفتم:

ای کاش این قامت نحیف لحظه ای ٬ فقط لحظه ای می اندیشید

که اسمان بهاری یعنی ..........

ابر ٬ باران٬ رعد و برق و طوفان ناگهانی

واین جمله ٬ جمله ای بود بد تر از هر خواهش برای ماندن

وتمنایی بود برای با او بودن....

وقتي ازت دورم فكر نكني فراموشت مي كنم نه !!!

فقط بهت فرصت ميدم دلت واسم تنگ بشه

داشتم اشکهايم را روي نامه اي عاشقانه با قطره چکان جعل ميکردم

خاطرم آمد شايد دلتنگ خنده هايم باشي

ببخش اگر اين روزها عشق با گريستن ثابت ميشود

خیلی سخته توی پاییز با غریبی آشنا شی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته یک غریبه به دلت یک وقتی بشینه

بعد اون بگه که هرگز نمی خواد تو رو ببینه

بعد مرگم....

بعد مرگم تو اي زيبا نگارم

بيا با جمع ياران برمزارم

سرت را خم كن بوسه اي زن بر مزارم

كه هنوز زير خاك چشم انتظارم

آنكه مست آمد و دستي به دل ما زد و رفت

در اين خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهايي ما را به رخ ما بكشد

تنه اي بر در اين خانه تنها زد و رفت

عزيز من خوشبختي نامه اي نيست
كه يك روز نامه رساني زنگ درخانه ات را بزند و
آن را به دستان منتظر تو بسپارد
خوشبختي
مثل خمير نرميست
كه تو به آن شكل مي دهي
به همين سادگي
به خدا به همين سادگي
اما
يادت باشه
كه جنس آن خمير بايد ازعشق و ايمان باشه
نه هيچ چيز ديگه

امشب

باز دلم گرفته ....

باز نمی دونم چرا؟

راستی چرا؟

چرا اینقدر خسته ام!

چرا همیشه بغض توی گلومه!

چرا همیشه گونه هام خیسه!

واسه تویی که اصلا بود و نبودم واست فرقی نمی کرد ...

چرا هنوز بیادتم!

چرا هنوز دلتنگتم!

با این که دنیام شلوغ تر از زمانی که باهم بودیم شده،

اما احساس غریبی چنان وجودمودربر گرفته که نمی دونم چه کنم!

با وجود این همه آدم دورو برم،بازم احساس غربت و تنهایی می کنم!

آخه چرا دنیای ما(من و تو) به این زودی بی رنگ شد،

هر کی با خبر از قصه ما بوده این جدایی رو باورنمی کنه!

آره اونام مث منن فکر می کنن

هنوز کنارمی

هنوز بیادمی

هنوز چشم براهمی

هنوز نگرانمی

هنوز دلتنگمی

هنوز توی تنهاییات بیاد منی

هنوز تنها محرم اسرارت منم

هنوز عشقتم..........

اما حیف که این فکر همش یه رویای پوچه...............

بهشت هیچ است

در برابر گام برداشتن در کنار تو

در شبی زیبا

زیر نور ماه

ღஜღ ღ♥ღیه سلام عاشقونهღ♥ღ ღஜღ

عاشقانه هااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

روزی که تو آغاز شدی!!!!!!!!!1!

عکسای توپ

خانه ام ابریست …...

عشق و تنهايي............

I Miss Youuuuuuuuuuuuuuuuuuu

دیگر مپرس ...

همچنان چشم براهم............

*****my love*****

گلمممممممممممممم

my love